Samaneh  joon  dostat  daram  

وحشت از قصه که نه ترس ما خاتمه هاست.

ترس بیهوده نداریم صحبت از خاطره هاست.

صحبت از کشتن ناخواسته عاطفه هاست.

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست.

گله از دست کسی نیست مقصر دل دیوانه ماست.

تا سر انجام"سر انجام گرفتیم به هیچ.

راهی سفر به هیچستانیم گله ای هست که از خود داریم.

چاره ای نیست اگر انسانیم. درد ما مرگ تفاهم

غم ما کوچ محبت غم ما از بی کسی مردن و رسوا شدنه

اینم از عاقبت عشق که تنها شدنه

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم



در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد



يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت



آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ



يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!



با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!



اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم



رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

فریدون مشیری

چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه هاي بي کسي به قصر سپيد عشق هدايتم کردي!
چگونه فراموشت کنم تو را که سالها در خيالم سايه ات را مي ديدم
و طپش قلبت را حس  ميکردم و به جست و جوي يافتنت به درگاه پروردگارم دعا مي کردم
که خدايا پس کي اورا خواهم يافت
چگونه فراموشت کنم تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم
برايم تمامي اسمها بيگانه شده اند و همه خاطره ها مرده اند
دستم را به تو مي دهم قلبم را به تو ميدهم
 وبدان تمامي لحظاتم تو را ميخواهند و براي عطر نفسهايت دلتنگي مي کنند.
مي خواهم قلم سبزم را به تو هديه کنم
تا نوشته هايت همرنگ نوشته هايم شود
بهتر است بگويم سبز را با تو شناختم و دلم مي خواهد ياد تو هميشه سبز باشد.
پس تو هم بيا دلت را به من بده فکرت را به من بده و بگذار عطر کلماتت را ميان هم قسمت کنيم... .