خودمونیم ها...
عجب فرصت طلایی ای داریم
ما هستیم
گل هست
آسمان هست
مهر هست
دوستی هست
صداقت هست
انتخاب هست
...و بالاتر از همه خدا هست.....
شمع و گل و پروانه همه جمعند......
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
یه روز عاشق یه نفر می شی
براش به آب و آتیش می زنی
میری دنبال کاراش
صبح تا شب میدوی
شب میای خونه
خسته هم نیستی
یادت میاد وای نهار نخوردم
آب هم نخوردم
از اطرافت هم هیچی حالیت نیست...
چرا چون دنبال کار عزیز دلت بودی...
حالااااااااااا
اگه روزه ات اینطوری شد اصلا نگران رمضان نیستی
نگران عزیز دلتی
که دلش رو به دس بیاری
این روزه روزه عشقه...خدا اینو می خواد....
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
خودت را تنها نبین
تو که به این وبلاگ اومدی برای نام و نان نیومدی
خدا رو می خوای
و هرکی خدا رو بخواد همه هستی اونو می خواد
و چون همه خدا خواهیم و خدا را برای خدا می خواهیم ...
پس همه با هم دوستیم
سرنوشت همه مون خدائیه
همه برای هم دعا می کنیم
و آرزوهای خوب
...و خدا هم مهربانی رو می پسنده...
حالا ببین چه نعمتی داریم
قول بده دیگه احساس تنهایی نکنی؟
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
ماه رمضونم اومداین ماه پربرکت وبه همه تبریک می گـــــــــــــــم
سیامک ¤¤¤ سمانه جون
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
با آفتاب روی تو
کز مشرق خیال دمیده ست
آغاز می کنم
من با تو می نویسم و می خوانم
من با تو راه می روم و حرف می زنم
وز شوق این محال:
که دستم به دست توست!
من
جای راه رفتن
پرواز می کنم!
آن لحظه ها که مات
در انزوای خویش
یا در میان جمع
خاموش می نشینم:
موسیقی نگاه تو را گوش می کنم
گاهی میان مردم
در ازدحام شهر
غیر از تو
هر چه هست فراموش می کنم ...
تو نیستی
اما من برایت چای می ریزم
دیروز هم
نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم
دوست داری بخند
دوست داری گریه کن
و یا دوست داری
مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرق می کند
باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم
.
.
این بار محض خاطر تو که مدت هاست
شانه هایت پناه گریه های گاه و بی گاه من است
من ... همین من ِ چهار حرفی ؛ ا ح م ...
می نویسم
این بار نه از باران ، و نه حتی از دلی که بارانی نبود و من ...
ببین ؛
بعد از این همه سکوت به حرف آمده ام !
بی بغض ... بی گریه !
گفته بودمت ؛ اینجا در قیل و قال خاکستری ترین شبانه های
بی روزن
دیگر کسی سراغ از ترنج و ترانه نمی گیرد ...
و کف هیچ پیاله ی فیروزه ای رنگی ،
نشانی از بده بستان های آب و مهتاب نیست ...
نگفته بودمت اما ؛
این نبودن ها و نداشتن ها و نیامدن ها ،
چه به روز ِ روزگار من آورده !
کاش کسی می آمد و استخاره ای برای خواب های نیمه شبم
می گرفت ...!
کاش کسی می آمد و می گفت ؛
راز این هجوم نابهنگام گریه در من چیست ...!؟
به گمانم تو هم دلت تنگ اردیبهشت های پر از بوسه و بارن است ...
به گمانم تو هم این شب ها خواب آشفته می بینی ...
و گیسو به گیسوی باد گره می زنی ...
برایم بگو
تویی که زمانی حدیث دلواپسی همه ی پنجره ها را از بر بودی
چه شده که دیگر شامگاه نجیب گام هایت ، به صبح نمی رسد ...؟!
عزیز گمنام قصه های بی سر انجامم ؛
بیا و این بار تو پا در میانی کن :
به باران بگو
دیگر نبارد
روسری خیس هق هق من ،
روی شانه هایم سنگینی می کند ...
بگو نبارد
که می شکنم
زیر بار این همه بغض
.
.
.
س م ا ن ه ج و د و س ت ت د ا ر م
چه تلخ
پروانه ها کوچ مي کنند!
و من خاموش ميشوم
مدهوش ميشوم
......به کدامين گناه
همه گلهاي باغمان زرد شدند...
خشک شدند...
شايد باغبان کوتاهي کرد
شايد باغبان
نديد شان
شايد باغبانمان را خواب ديده بودیم در روياهاي هوشيارانه مان!
شايد...
اینروزها زیاد کابوس می بینم با چشمان باز...!
زیاد!
دلتنگت که می شوم
مثل قاصدکی
کوچ کرد و
و دیگر به خواب هیچ کس نیامد.
لکه ابری باشد یا نه؟
که در دل شب
کمی دوست دارم حالا بخوابم
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
عجیب نیست ولی زجر آوره ...
فراموش نشدی ...
ازیاد نرفتی ...
ولی از یادت رفتم.
.
.
.
صداي چک چک اشکهايت را از پشت ديوار زمان
مي شنومو مي شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب ،
براي ستاره ها ساز دلتنگي مي زني
و من مي شنوم مي شنوم هياهوي زمانه را
که تو را از پريدن و پرکشيدن باز مي دارد
آه ، اي شکوه بي پايان
اي طنين شور انگير
من مي شنوم
به آسمان بگو که من مي شکنم !
هر آنچه تو را شکسته
و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته ...
.
تو را دوست دارم
حضورت را دوست دارم
نامت را دوست دارم
پیراهنت را دوست دارم
رایحه ات را دوست دارم
ردّ پایت را دوست دارم
اصلا هر چیز که دامنه اش وصل شود به وسعت بی انتهایت
همه را دوست دارم
دوست دارم با اینکه می دانم
چیزی برای دوست داشته شدن ندارم
وجودم سرشار است از نفرت
بار تحمل حضورم را زمان نکشیده چه برسد ...
نامم هم غصبی است و غصب دوست داشتنی نیست
پیراهن که نه ، دلقم را بوی کهنگی پر کرده
بوی تعفن بلند است از من
سایه ای هم ندارم چه برسد تا ردّ پا
تقصیر من نیست که همیشه منهایم و زیر صفر
مرا این طور آفرید تا عبرتی باشم برای
آنانکه دوست دارند و در انتظار دوست داشته شدن
عشق می ورزند
شرط دوست داشتن ،
داشتن چیزی برای دوست داشته شدن است
من نداشتم امّا عاشق بودم
و این است حالا روزگارم
.
روی لحظه های خود حس کردم
و دمی تازه زدم
در سکوت خنک بودن تو ...
من در آغاز زمين می زيستم
و در آئينه و آب
روی رويای حضور تو
قلم می راندمو تو در آسمان می جستی؛
در پی بکر ترين سياره
.
.
چقدر دورم از تو و
همه مشقهاي شبانه ات...
ديگر قند نمي شوم در تلخ چاي خاطراتت!
زهر نمي شوم در بزم دلگشاي روزهايت!
ديگر هر سنگ را
به باورت
به ستاره نمي بافم
براي هر دل دل و از نو تپيدنت!
دورم......... دور دور..........
اي كاش خدا در سينه من هم
به جاي اين همه سودا و آيينه
همچون تو ، تبر ميذاشت!!!
.
.
ناگهان یاد ِ تو سُرید توی دل ام ،
دل ام ذوق کرد ،
......قد کشید ،
......سرش خورد به طاق!
.
.
.
.
یادت باشد ؛ یادت،سَر ِ دل ام را به طاق کوفت!
یکی طلبت.
.
.
.
انگار هرجور حساب کنی ،
من همیشه بدهکار می شوم!!
.
.
می خواهم حرف بزنم
فراتر از خیال
در یک مجال کوتاه
چیزی شبیه یک تابلو
...
واژه های ممنوعه همچنان ممنوع است
بر لب هایم حس می شود
نفسی از دهان کلمات می آید
" شب به سر می آید"
همین...
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
کوله بارم را به دستم دادی
دوردست ها...
تو برای مجازات کسی که نمی دانست مرتکب کدامین گناه بود
نیازی نبود وامدار
شایداین من بودم که نمی دانستم درآستان قصر پادشاهی
نترس...
نای برگشتن را هم ندارم ...
کردم...
نهایت دلبستگی مرا از خود راندی...
حرفی نیست
.
پار سال تو همچین شبی تو راه کرج ،
تو مترو
روز پدر ؛
.
یادت نیست ...
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
نمیدونم ادم چجوری می تونه اون فکر و ذهنی که زمانی تمام وجودش رو فرا گرفته بود رو از خودش دور کنه ...
نمی دونم چجوری باید طنین دوست داشتنی صدای کسی رو از گوش انداخت ...
نمیدونم چجوری میشه خلاص شد از درد رد پای کسی بر قلب ...
فقط می دونم قلب من مثل شنهای روان در کویر نرم و آروم بود و پاهای تو خیلی سنگین !
جای خالی پاهات بد جوری اذیتم می کنه .
دلم برات تنگ شده .
می دونم .
بدون
.
من زیر باران ایستادهام
تو قبل از پایان باران میرسی
مرا که ملالی نیست
نه از بوی یاس بارانخورده خسته میشوم
هروقت چلچله برایت نغمهی دلتنگی خواند
من تا آخرین فصل باران منتظرت میمانم...
.
چشم های زیبای تو
با من حرف می زنند...
رازهای مرا می دانند
کاش قطرۀ اشک چشم تو می شدم
و در آن می ماندم
.
.
خداحافظ چشم های خیس بی قرار
خداحافظ انتظارهای سبز ، کنار صندلی های خالی قرار...
خداحافظ خنده های پر از واژه و گریه های بی دلیل شبانه....سکوت... نگاه... انتظار...
خداحافظ اشک های بی دلیل احساس
تنها آمدم و تنهاتر می روم
به امید سلام
اما باز هم خداحافظ
حداحافظ تا یاد بگیری حرمت سلام و دیدار بیش از این حرف هاست
تا یاد بگیری رسم عاشق کشی هم این نیست
خداحافظ مردمک های لرزان بی حادثه.
چشم های باران زده از فراموشی ...
حالا دیگر تنها تو و تمام نبودنم!
حالا راحت باش!
تو دیگر همه را داری جز من .
و من هیچ کس را که ندارم هیچ ، تو را هم ندارم .
خداحافظ.
.
عشق، یك ابتلاست
عشق،همچون نسیم میوزد و همچون نسیم می رود
و هنگامی كه می رود،تنها بگو:خدانگهدار.
عشق،آزاد است.
اگر عشق را در قفس بیندازی،دیگر نمیخواند.
در قفس را همیشه باز بگذار.
آن را ویران كن و دور بینداز.
بدین سان از تماشای عشق و پرواز دل انگیزش بیشتر لذت خواهی برد.
اگر عشق رفت،به او بگو:"ای عشق!می روی و دلم تنگ میشود".
از عشق خود ابری بساز باران ساز
بگذار معشوق تو،زیر بارش بی امان باران عشق توببالد
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
حرفهاي ما هنوز ناتمام ...
تا نگاه ميكني :
وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي !
پيش از آن كه با خبر شوي !
لحظه عزيمت تو ناگزيز ميشود
آي ...
اي دريغ و حسرت هميشگي !
ناگهان
چقدرزود
دير ميشود !
****
و قاف
حرف آخر عشق است
آنجا كه نام كوچك من
آغاز ميشود....
تنها برای بودنت نشانه ای می جویم
آری برایم بگو که هستی
بگو که دستانت باز برای نوازشم دلتنگ شده اند
بگو.....
دل کوچک تنهایم هنوز درجست وجوی توست
.
.
وقتی قرار شد من بیقرار تو باشم
و تو
تنها قرار زندگیم باشی
از هر چه قرار بود غیر تو
... گذشتم
تو را با دیگری دیدم که گرم گفتگو بودی
با او آهسته می رفتی
سرا پا محو او بودی
صدایت کردم
و من را چو بیگانه نگاه کردی
همین بود آن وفایی را که میگفتی ؟
.
.
.
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
صدایت کردم تا شاید نگاهم کنی
نگاهم که نکردی هیچ
پا به روی همه چیز گذاشتی و رفتی
حتی گل زیبایی که
برسر راهت گذاشته بودم
سخت است با تو باشم و دل در گرو ديگري باشد
مي فهمم و ميدانم
كه بودن من همه بهانه ست
گريه هاي تو را براي دلتنگي ات مي دانم
از وجودت خبر دارم كه در فراق او مي سوزد
چه كنم كه طاقت ديدن حال پريشان تو را ندارم
برو و بيش از اين عذابم مده
برو
گفته بودی
تا دنیا دنیاست
مرا بیاد خواهی داشت
نمیدانم پا به کدام دنیا نهادی
که چونین فراموشی نصیبت شد
.
.
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
خاطرات را ورق ميزنم
انگار همين ديروز بود
كه مي گفتي
براي هميشه و تا آخرين لحظه ي نفس كشيدنم
با تو خواهم ماند
اما اكنون
نه از تو خبري دارم
نه از حرفهايت اثري
سخت است با تو باشم و دل در گرو ديگري باشد
مي فهمم و ميدانم
كه بودن من همه بهانه ست
گريه هاي تو را براي دلتنگي ات مي دانم
از وجودت خبر دارم كه در فراق او مي سوزد
چه كنم كه طاقت ديدن حال پريشان تو را ندارم
برو و بيش از اين عذابم مده
برو
.
.
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
دور که هستی نگرانم
پر از دلواپسی و اضطراب
فقط یک نشانه برایم کافی ست
خوش باش هر چند دور
آن موقع ها که دوستت داشتم
نه؛ بهتر بگویم
آن موقع ها که دوست می داشتی ام را به یاد داری؟
آن موقع ها که هنوز حایلی بین ما نبود به نام هر چه ...
آن موقع ها را می گویم که گاهی در سرت هوای من گذری داشت
یادت هست
یک بار یک کیک ، آری یک کیک منسوب به یزدی
یک کیک که مال تو بود،سندش شیش دانگ بنام تو بود
آن موقع آن کیک را به من دادی و گفتی بخور
اما من گفتم آنچه دوست دهد خوردنی نیست
آنچه دوست دهد به جان سپردنی است
امروز پدرم آن کیک را آن کیک یزدی را
پس از تقریبا شش ماه و یا بیش و کم
در کمدم دید
و گفت این دیگر چیست مورچه ها به جانش نیفتند
اما در دل گفتم آنچه دوست دهد فنا شدنی نیست
ولی تو عشق مرا حتی به وسعت یک کیک
یک کیک یزدی نگه نداشتی
اما من هنوز آن کیک را دارم
باورت نمی شود.
من برایت وصله ناجور بودم می دانم
این را از همان اول می دانستم
فهمیدنش سخت نبود
تا دیگری می آمد لبخند بر لبان خوش لعلت نقش می بست اما
تا من می رسیدم لبخند از لبهای مسکوت شده ات کوچ می کرد
برای همین وصله ناجور بودن است که دیگر نیستم در کنارت
من آدم درد هستم اما آدم قهر، نه؛
نمی خواهم وجودم بیازاردت هرچند داغونم از نبودن کنارت
لبخندهایت دل می برد، نمی خواهم آنها را ازت بگیرم
همین است که گم شده ام از مقابل دیدگانت
وصله ناجور محکوم است به کنار افتادن و پامال شدن
دیدمت برای آخرین بار در آن شلوغی (شنبه بود،یادم هست)
اما خودم را استتار کردم تا دوباره نچسبم به اطلسی وجودت
آخر من یک وصله ناجورم و تو حریری بهشتی
من آدم درد هستم نه آدم قهر
هنوز دوستت دارم با اینکه نفرت از من از وجودت می چکد
من آدم قهر نیستم اما تو چرا
آدم اگر یکبار گربهء همیشه خوابیده روی دیوار خانه اش را نبیند
دلش می گیرد و دلواپسش می شود
چند وقت است مرا ندیده ای؟؟؟
من آدم درد هستم آدم قهر نیستم وصله ناجور هستم اما دوستت داشتم
سلام به دوستان من