Samaneh  joon  dostat  daram  

سكوت ها ناتوان در لمس خواهشها، پشت هم جان مي دهند و من

دم به دم در هراس از رفتن تو،

هي بچگي مي كنم و كودكانه تو را فرياد مي كنم!

هي طلب باران مي كنم تا شايد در جستجوي باران سفر از سر نگيري!

مي دانم اگر باراني نيايد خواهي رفت!

مي دانم تو همانند ...  طاقت در حسرت باران ماندن را نداري.

چه شبها كه تا سپيده نگاه به آسمان مي دوزم و چه روزها كه از هر عابر

سراغ باران را مي گيرم!

سهم من از تو لحظه اي نبودن است و سهم تو از من همه!

مي دانم كه تقصير هيچ كس نيست.

مرا همين بس كه باور كنم تقصير تو هم نيست!

بي نصيبي من از باران و تو مي شود نبودن ِ آغوشت و من ديگر

به اينجا كه مي رسم به رسم ديرين باز بايد بگويي...

اما چرا سكوت كرده اي؟!

    دفترت        را     باز       کن

  صفحهء   اول   آن   را  بنویس

  بنویس     از      من     و     تو

  بنویس     از      من     و     ما

  بنویس از عشق ، زندګی ، بیم و امید

  بنویس از همه چیز ، که بروی کرهء خاکی ماست

  اقیانوس ، دریا ، کوه و دره ، در و دشت

  بنویس       از       دل       رویا ها

  بنویس  از  پژ مُردن ګلهای قشنګ

  بنویس از  پر پر شدن خون جوانان  وطن

  بنویس    از  آب   ،   هوا  و  آتش

  از  نګاه  پسران و دختران  غمګین

  که پُر از ترس به هر جای  جهان می نګرند 

  دفتر ت      را        بر دار

  صفحهء  اول  آن  باز  کن

  قلمت      را        بتراش

  وقت پُر ارزش خود را ، صرف تراشیدن آن هیچ مکن

  بنویس    و    بنویس   از    همه    چیز

  از  خموش  بودن  آواز   قناری تو قفس

  بنویس  ، از  شکست خوردن  دلها ، توی فصل بهار

  از   شکستن  صدا ها ، در  اوج   صلوات

  زندګی    شیرین  است  با  همه  تلخیها

   من   و  تو     اما   ،   می توانیم   آن  را

   مثل      یک         آب نبات           چوبی

  در    د هان     خود    ،   احساس  کنیم

به تو عادت کرده بودم
اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه
اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت
مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه
زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته
خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم
عشق من تو در چه حالي

امشب که نهم برسر. قرآنِ تو را تا صبح، خواهم که به درگاهت .

آشفته کنم مویم

امشب که نهم برسر. قرآن تو را تا صبح، خواهم که به درگاهت . آشفته کنم مویم

امشب ز تو می خواهم . تاعفوکنی من را زین رو به درت تا صبح . خاک ازتوبه می سویم

امشب بپوشم جوشن . با خواندن نامت من یارب زبلاهایت . ایمن بنما کویم!

نیست :

برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست

گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

 آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک

جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

 این قافله از قافله سالار خراب است

اینجا خبر از پیش رو و باز پسی نیست

 تا آئینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

دیدم که در آن آئینه هم جز تو کسی نیست

 من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما

آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

 آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است

حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

 امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست

فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

 در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است

وقتی همه ی بودن ما جز هوسی نیست