Samaneh  joon  dostat  daram  

ایران دارای فرهنگ و تمدن بزرگی است فرهنگی یکتا و پویا که هیچ قدرتی تاکنون توانایی رویارویی با آن را نداشته ایران و ایرانی در هر شرایطی تلاش کرده با استفاده از علم و دانش نیاکانش و یاری گرفتن از ارزشهای نوین برای خود فرهنگی تازه بسازد به سخنی فرهنگ مهاجمین را گرفته و با استفاده از نبوغ مردان و زنان سختکوشش از پس دردها و رنجهایی که ملتهای بی ریشه بر او وارد ساخته بودند سر برآورده است حتی زمانی که تازیان حمله ور شدند و مجبور شد فرهنگ آنها را بگیرد تمدن بزرگ خود را با داشته های آنها هماهنگ کرد . ایرانی نگذاشت نامش فراموش شود همیشه خود را باز یافته و نشان داده چگونه مردمی دارد.......

بس است شکوه و ناله و نفرین به درد ما نمی خورد سالهاست خود را دلخوش کرده ایم به این سخنان. آراممان کرده اند نام خدا و پیامبر خدا را آوردند و دهان مردم ساده ما را بستند گوشه ای نشسته ایم غم گذشته می خوریم. شادیم از داستانهای گذشتگانمان آه و ففان می کنیم و از این و آن می نالیم یا قلم بر می داریم و با کوبیدن و حمایت از دیگران خودمان را آرام  می کنیم به خدا بس است اگر می دانیم و می شناسیم که چاره درد ما چیست با یکجا نشستن و شعار دادن به جایی      نمی رسیم باید به خود تکانی دهیم. مردمی را می بینیم که با آغوش باز فرهنگ بیگانه را پذیرفته اند. روزهای ایرانی، سالهای ایرانی، فرهنگ ایرانی را با نانمهای تازی می خوانند. دعای سال تحویل و آغاز نوروزمان را هم با جملات قصار عربی مزین کرده اند ما می بینیم دم نمی زنیم. مردم ما نمی دانند پدربزرگشان در چه تاریخی وفات کرده تاریخ کشته شدن 1500 سال پیش همسایه را می دانند. جوانانشان را شکنجه می کنند آنوقت آنها برای کشته شدن کودکان اعراب همسایه در سالهای دور به خیابان می آیند و بر سرو سینه می زنند برایشان سوم هفتم و چهلم می گیرند......

ای وای بر ما و بر مردم ما. خدایا کاش پیامبر دیگری می آوردی تا حال و هوای این مردم عوض شود آنها که به بادی بند بودند نتوانستند مقتدرانه فرهنگ خود را حفظ کنند دیگران را پذیرفتند حالا هم دارند تاریخ پرشکوه اجدادشان را زیر خاک می کنند تیشه برداشته اند بر ریشه خود می زنند. قلبم پر از درد است نمی دانم چه کنم می دانم که همه دست به قلم برده ایم تا مردم را بیدار کنیم ولی به خدا این مردم غنوده در خیالات واهی به هیچ راهی بیدار نمی شوند فریادمان به گوششان نمی رسد چشمانشان را بسته اند دست از سرشان بردارید آنها را نسل سوخته بدانید به داد جوانان و نوجوانانی برسید که دارند سرشان را از ندبه و حدیث ساختگی و ادعیه پر می کنند بچه های ما چند خدا می خواهند دور و برشان پر شده از خدا. آنها از کودکی می آموزند چگونه آهن دور تا دور مقبره ها را ببوسند. ای قلم به دستها برای آنها بنویسید شعر بسرایید نگذارید نام نیاکان پرافتخارشان برای آنها ناآشنا باشد از علوم جدید استفاده کنید بازیهای رایانه ای بچه های ما باید نبرد شاپور و والرین باشد فیلمهای ما باید نبرد کوروش بزرگ ،دلاوریهای سورنای قهرمان و آریوبرزن بی همتا باشد نگذارید فرزندان ایران ایرانشان را فراموش کنند.  

---

---

 

سرگیجه!!!!!!!!!!!!!!!