سكوت من سكوتي پر ز فرياد است
پر از دلشوره و ترديد
و پر از دلهره باغچه سبز دلم
كه پس مدتها ،رنگ آن رفت به سمت پاييز
و غروبي غمگين
كه سراسر پر از زوزه گرگُ كفتار
همگي چشم به سر سبزي يك گل دارند
تا برويد آن گل
سبز گردد،بدواند ريشه
با هزاران زحمت باغ من شكل گرفت
گل من ريشه دواند
روح من سبز شد از رويش گلبرگ گلم
چقدر زيبا بود
مرغ عشقي زيبا
مينشست بررويش
و سرودي ميخواند
پر از شور و نشاط ،
تا كه آمد گرگي
كند گل را از جا
زير پايش له كرد
همه سبزي اين باغچه را
تا نروياند گل
و كويري بشود، كه پر از بي آبيست
همه جا خشك شود
آري
دل من گشت كوير
و ندارد حتي
يك نمي از باران
این گریه ها برای حضور شما کم است
صد بار ندبه خواندهام آقا ولی کم است
گفتند چله بگیرم برای تو
رفته سه و نه,یک مانده این غم است
آخر اگر چهل بیاید و آقا نیامدی
از دوری تو سر به بیابان زنم کم است
آقا به پهلوی شکسته مادر به چادرش
جان داده ام به پای روضه زهرا ولی کم است
یا ایها العزیز چقدر من بخوانمت
این آخرین دعای عهد تو مولای من کم است
آمین به هر دعای فرج گوید این کم است
آنجا که خیمه های غریبی جد تو
دارد هوای آمدنت آخر این کم است
آقا دلم خراب خراب است در نبودنت
پایت گذار بر دلم که بدون تو پر غم است
من را قبول کن به نوکری نوکران خود
آقا زیاد خواسته ام از تویا کم است
این شعر وصف حال دل خسته ام بود
هر چند کل شعر ها پیش تو کم است
از ناقه افتادم ولی بابا چنان زد
با دستهایش بی امان بر صورتم زد
از بس که محکم زد به روی صورت من
گفتم خدا یا گونه هایم صد ترک زد
آنجا بیاد حضرت زهرا فتادم
آخر عمر هم صورت او را فلک زد
گفتم خدا یا مادرم از درد پیچید
وقتی که با شلاق بر پهلوی من زد
وای از میان کوچه ها که مادرم را
وحشی بی دین با غلاف کفر میزد
پای منو تاول ببین بابا قدم را
از بس که با شلاغ بر پا های من زد
دستی به دیوارو دگر تاب و توان نیست
تا آنکه با چوبش بروی سینه ام زد
گوشم ببین بابا که بی خلخال مانده
از بسکه با سیلی بروی صورتم زد
حالا که بابا از سفر برگشته ای تو
منهم ببر بابا که پا هایم ترک زد
بانوی پائیزی من
سوگلک قصه من
ققنوس تو افسانه ها
مهربونیت مث خدا
گنجشکک اشی مشی
رو بام این دلم بشین
بشین و باز قصه بگو
بیا و باز دونه بچین
برگهای پائیز رو ببین
چرخش افلاک رو ببین
دل منم مث اونهاست
خسرو و شیرین رو دیدی
تیشه فرهادو دیدی
عشقها همه آبکیه
تو دل به غصه ها میدی
هم همه درخت بید
خش خش برگای خزون
همش حکایت دله
تو این زمون دد نشون
غروب و سوداي فردايي
كه بي نگاه تو روبه سردي زمهرير گونه اي ميگرود
كه حتي گرمي صد چاه صغر هم نمي تواند
يخ منجمدي كه از نبود گرماي نگاه تو بردل من بسته شده را
آب كند
و همانند رودي روان در مسير رودخانه عشق به سمت آبشاري كه از گيسوان تو سر منشع ميگرد
ببرد
چقدر دلم حضور تورا كم دارد
خاليست از هرگونه عطش به عشق
زيرا كه در نيستي وجود سبزت
دلم همان كوير لوتيست كه از هر گونه آب و آباداني خاليست
و من مانند گوني شده ام
هر از چند گاهي رهگذري ته مانده آب خودرا
و يا بزاغ كف كرده خودرا از دهانش خالي ميكند برروي ريشه ام
تا تونباشي همين است
و تنها ترين باوري كه مرا به زنده بودن و ريشه دواندن اميدوار كرده است
انتظار براي توست
باور آمدنت و انداختن سايه خود برروي اين گون خشك و پير
من يقين دارم وقتي كه بيايي
آن كوير لوت مانند جنگلي سرسبز
كه تشنه آب ريختن با دست تو
به ريشه اش است ميشود
راستي به تو گفته ام كه در نبودت چقدر غريب شده ام
آيا گفته ام كه مرا مجنون ليلي خيالي افسانه هاي كهن مي خوانند
من منتظر شما هستم تا در بازار به دنبال تو به ره افتم
و به همگان مژده آمدنت را بدهم
بگويم ديديد كه ليلي من افسانه نيست
حضور دارد تا خشك دلي شما بيدلان كوته فكر را
با شعاع نور ،گوارايي بنام آب حيات زنده كند
پس تا بيشتر از اين غريب نشده ام قدمت را بر روي
دلم بگذار
ميدانم كه قابل اين نيستم كه خريدار عشق شما باشم
ولي همه دارو ندارم همان دليست كه مانند
پيرزن خريدار يوسف
با همه دارو ندارم به بازار محبت تو مي آيم.
سکوت کرده ام آخر برای چشم شما
غزل نداشته ام از برای نام شما
دلم دوباره برایت هوای غم دارد
برای صوت دل آرا و مهربان شما
همیشه گریه وا غربتا برای شما
چقدر جمعه و گریه چقدر غم دارم
برای ندبه جانسوز در کنار شما
چقدر جزبه حیدر به روی تو زیباست
چرا که هیبت مولا به روی ماه شما
برای مادرتان صبح و شام می گریم
و می شود که ببینیم انتقام شما
هنوز پهلوی مادر بسان نیلوفر
کبود بوده و مرهم نگاه روی شما
به زشتي من ميخندي
ويابه تلخي من
يا به قيافه لوچ گونه من
به من ميخندي و يا به خداي من
من نقاشي دارم كه او مرا كشيده
مرا رنگ محبت داده
قلبم را پر از عشق كرده
اما تو چه
زيبايي داري
ولي ظاهري
صورت داري ولي پر ريا
اما
قلبي آكنده از سختي و خشكي
كه در آن پليدي و سياهي بجاي
نور و روشنايي قرار دارد
من شايد نتوانم درست سخن بگويم
با گنگي وفقط آهنگ نامانوس كلمات را ادا كنم
اما تمامي آهنگهاي قلب من پراست از لطافت بهار
زيبايي رود
گرمي خورشيد
و سخاوت باران
پس خود را نگاه كن
آئينه اي بر روي قلب خود بگير و بعد ....
السلام علیک یا رقیه (س) کلاغ پر گنجشک پرهستی ما بابا همه پر
عباس و اکبر قاسم و عبدالله هم پر
بابا سرت اینجا تنت آخر کجا رفت
شاید به پیش مادرم زهرای اطهر
بابا سفر خوش بود بی ما در چه حالی
بابا نگفتی کودک من پیر گشته
از بس نخورده لقمه ای از اشک بهتر
حالا که بابا آمدی من هم ببر تا
گویند طفلان تا ابد رقیه هم پر
*(گفت والله باللله العظیم
مالک الملک و برحمان الرحیم)
اوکه داداراست و این جان دست اوست
اوکه رحمان است و این جان بست اوست
حضرت حق است عدلش کامل است
درخصوص خیر و شرش صاحب است
بهترینِ دلبرانِ عالم است
او که نظم این جهان را چیده است
بر همه عالم کرمها کرده است
آخر ای مردم همه دانند کیست
آخر از او مهربانتر کیست, کیست
اوست رب لایزال مهربان
اوست معراج القلوب مومنان
*:برگرفته شده از مثنوی و معنوی مولانا
عِزُّ المُؤمِنِ غِناهُ عَنِ النَّاسِ.
عزّت مؤمن در بىنیازى او از مردم است.
(بحارالأنوار،ج75،ص 109،ح12)
برروي خاكي و تنت پامال گونه
شايد براي اينكه بابايم نفهمد
رفتي و شستي پيكري كه پر زخونه
خاكم به سر مادر به مويم شانه ميزد
بادست پر احساسو زخمي روي سينه
مادر مگر چشمان تو كم سو شده بود
چون ميگرفتي هر قدم ديوار كوچه
از راه تا برگشته بودي مادر آن روز
هي مي تكاندي چادرت كه بود پاره
سلام به دوستان من