اینجـــــا فقط بی اعتباری می فروشند
عشــّـــاق ، عشق احتکاری می فروشند
وقتی که معیاری برای خوب و بد نیست
گنجشک را جای قنـــاری می فروشند !
ازکوی تو بیرون نرودپای خیالم
نکند فرق به حالم
چه برانی چه بخوانی
چه به اوجم برسانی
چه به خاکم بکشانی
نه من انم که برنجم
نه تو انی که برانی
وفاسیز یولداشی بی القاردوستی خزل کیمی یل گتیره نی نیرم
اوره کدن حالیما یانمیان دوستوم اوزده یاغلی دیل گتیره نی نیرم
محبت آلماسین درن نن سورا اوره کدن حرمتی سیلن نن سونرا
عزامجلی سیمه اولن نن سونر طایفا یغلیب ائل گتیره نی نیرم
من نن آغلاییب گول میین دوستوم گوزومون یاشینی سیل میین دوستوم
ساغلیقدا قدریمی بیل میین دوستوم قبریم اوسته گول گتیره نی نیرم
مهــــربان
آنقــــدر شاعرم امشب که زمین
در پی زمزمه ام مست شده ست
سر ببالین مدارینه کرات نهاده ست و باز
گوشهایش به من آویزانند
آنقــــدر شاعـــرم امشب که دلـــم
از پس سینه برون آمده باز
او نگاهش به من است
من نگاهم به قدم رنجــــه تو
آنقـــدر شاعــرم امشب که فقط
روح روحانی تو حال مــــرا می فهمد
پروازحس مبهم وبیهوده ی من است....
وقتی تمام دلهره ها وقف بودن است...
اینجاکسی به خلوت من پی نمیبرد...
غمگین ترین غریبه ی دنیادل من است...
.gif)
درک کلمات
معنی کور شدن را گره ها میفهمند
سخت بالا بروی ساده بیایی پایین
قصه تلخ مرا سرسره ها میفهمند
یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم ها بیشتر از حنجره ها میفهمند
گفت و گوی کاغذ و قلم
کی قلم تا کی توسر بار منی
من به تنهایی کمال مطلقم
احتیاجم نیست بر تو ای قلم
قلب من پاک وسپید وبی ریاست
خون توزشت وپلیدست وسیاست
تو که خالق بر تو چشمی داده است
دیدن حق از برایت ساده است
رو از این منزل که دیگر جای نیست
در دل من طاقت دیدار نیست
گفت جوابش را به آرامی قلم
گر تو پاکی نشکنی جام دلم
گرچه قلب تو سپید وبی ریاست
قلب من آئینه ی لطف خداست
خون من از عشق تو زشت وسیاست
بر پلیدی ها سپیدی ها دواست
چون من از پیشت روم تنها شوی
پیش چشم خلق تو رسوا شوی
روز اول گفتی از ما زنده ای
حال بر ما اینچنین تازنده ای
همچو من عاشق تو کی پیدا کنی
از چه رو خواهی مرا شیدا کنی
پیش از این با ما هوای دیگرت بود
حرف های من نگین دفترت بود
ما که با هم خرم وسرخوش بدیم
کی چنین سر بار وبی ارزش شدیم
حال ای کاغذ زمن رنجیده ای
از من عاشق بدی کی دیده ای
بین ما زخم زبان زیبنده نیست
تا همیشه روی تو تابنده نیست
ما چو از غم ها پریشان میشویم
با هم اما فارغ از آن میشویم
من به تو اسرار علم آموختم
با همه حکمت به پایت سوختم
عمر کوته فرصت بیداد نیست
جز به نیکی قلب ها آزاد نیست
حال بر ما فرصتی بایددهی
گر بدی دیدی زدل بیرون نهی
شریعتی:"حرفهایی هست برای نگفتن...
ارزش عمیق هرکس به اندازه حرفهاییست که برای نگفتن دارد"
پرنیا:" گفتن بعضی حرفا آدمو اذیت میکنه, اما اگه نگفتنش بیشتر اذیت کنه؟
اونوقته که مجبوری دلتو به حرفای شریعتی خوش کنی ...
همین بیشتراذیت کردناست که شده همه لحظه های من"
ماهی شده بود باورش
تور اگه بندازن سرش
میشه عروس ماهیا
شاه ماهی میشه همسرش
ماهیه باورش نبود
تور اگه بندازن سرش
نگاه گرم ماهی گیر
میشه نگاه آخرش
اشکم ازاین آدمای بی وفانیست
ناله ام ازغربت وتنهاییا نیست
گله ای ازغم وغصه ها ندارم
دردم از قسمت واین بی مهریا نیست
واسه توناله این دل یه خیاله
انگاری یه دل که غرق انتظاره
اما اون زخمی که کاشتی موندگارشد
آخه اون روزکه تورفتی زود بهارشد
میگن اینجا بهاراش همیشه سبزه
نمیدونم چرا فصلش پره درده
وقتی که غریبه ازدلم میپرسه
زخم دل کهنه شده,دل دیگه مرده
خسته ازغروب بی عاطفه شب
توی ظلمت غرق تاریکی وماتم
دل به دریامیزنم بازمث هرشب
اشک من سرده ولی پرازیه حسرت
خودم هم خوب می دانم که در یادت نمی مانم
ولی این شعر نیما را برایت باز می خوانم
گرم یاد آوری یا نا من از یادت نمی کاهم
خیانت دیدم و گفتم : تلافی می کنم من هم
اگر با دیگری باشم ، سبک تر میشود دردم
خیانت کردم اما تو ، ز من با طعنه پرسیدی :
چرا با اینکه بیزاری دچار ترس و تردیدی ؟
خیانت کردی و چون ابر ، به شکل گریه باریدم
خیانت کردم و اشکی به چشمانت نمی دیدم
تلافی کردم و دردی فزون گردید بر دردم
درونت از غم خالیست ، خیانت من به خود کردم
گناهت گردنم مانده ، چه تاوانی که پس دادم
چه کردم با خیالاتم ، نخواهد رفت از یادم
عشق بيداد من
باختن يعني لحظه عشق
جان سرزمين يعني يعني
زندگي پاك من عشق ليلي و
قمار مجنون
در عشق يعني ... شدن
ساختن عشق
دل يعني
كلبه وامق و
يعني عذرا
عشق شدن
من عشق
فرداي يعني
كودك مسجد
يعني الاقصي
عشق من
عشق آميختن افروختن
يعني به هم عشق سوختن
چشمهاي يكجا يعني كردن
پر ز و غم دردهاي گريه
خون/ درد بيشمار
عشق من
يعني الاسرار
كلبه مخزن
اسرار يعني
افسار دلم دست خدا بود چنین شد
ای وای
اگردست خودم بود چه می شد!
مقصود دلم مهر و وفا بود چنین شد
ای وای
اگرجور و جفا بود چه می شد!
من می بافم ...
تو می بافی ...
من برای تو کلاه تا سرت را گرم کنم،
تو برای من دروغ تا دلم را گرم کنی ...
يك شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
داد خود ازآن مه بيدادگر خواهم گرفت
چشم گريان را به طوفان بلا خواهم سپرد
نوك مژگان را به خوناب جگرخواهم گرفت
نعره ها خواهم زد و در بحر و بر خواهم فتاد
شعله ها خواهم شد و در خشك و تر خواهم گرفت
انتقام را ز نقش مو به مو، خواهم كشيد
آرزويم را ز لعلش سر به سر خواهم گرفت
يا به زندان فراقش بي نشان خواهم شدن
يا گريبان وصالش،بي خبر خواهم گرفت
پا به پايش نقد جان بي گفتگو خواهم نشاند
يا ز دستش آستين بر چشم تر خواهم گرفت
يا بهاي عمر من،رو به خزان خواهد نمود
يا نهال قامت او را به بر خواهم گرفت
میشود که از این نیز خوبتر باشی
غروب و سوختن ابر و من تماشائیست
ولی مباد تو اینگونه شعله ور باشی
ببین چه دلخوشی ساده ای همینم بس
که یاد من به هر اندازه مختصر باشی
ببین و قضاوت کن
ببین تمام من شدی
اوج صدای من شدی
ببین به یک نگاه تو
تمام من خراب شد
چه کردی با سراب من
که قطره قطره آب شد
به ماه بوسه میزنم
به کوه تکیه می‌کنم
به من نگاه کن ببین
به عشق تو چه می‌کنم؟
منو به دست من بکش
به نام من گناه کن
اگر من اشتباهتم
همیشه اشتباه کن
نگو به من گناه تو
به پای من حساب نیست
که از تو آرزوی من
به جز همین عذاب نیست
هنوز می‌‌پرستمت
هنوز ماه من تویی
هنوز مومنم به این
تنها گناه من تویی
سلام به دوستان من