خستگی در کن کنارم

روی همین نیمکت

مادر چرا زنبیلت هر روز خالی تر میشود

تو پدر جان دستانت که هر روز سوخته تر میشوند

مجبورم.

مجبوری؟

من یادرگار عهد قاجارم

نوجوانی هوس باز

که تمام هم وغمم دخترک دبیرستان فوضیه س

وبادی که کی می نی ژیبش را بالا میبرد

این روزا همه سمعک دارند

وموهای چرب و حنایی

نیمکت نیمکت می کنم

اینجا مردی هست که

چشمش همیشه دنبال گشواره دختر بچه هاست

و انگار مرده

                محمد باقی محمد نژاد

 
 


 


 
 
مهم نیست چه پیش آید

میخوانمت...

شاید

در گاهشمار دلم

تعطیل نبودی

یا اصلا شاید حضورت را

روزی بس مهم باشد

که بی بهانه شادم کند

که خود را به باد بسپارم

و

.

.

 

 

 

بی انصاف

اگر غمهاتو از یادت نبردم

ولیکن پابه پا بات غصه خوردم

اگر به قول تو هیچی نداشتم

واست از مهربونی کم نذاشتم

اگر واسه تو دلگرمی نبودم

ولی در حد سرگرمی که بودم

بی انصافی نکن تغییر کردی

منو از زنده بودن سیر کردی

ولی باز به تو حسی خاص دارم

عزیزم خوب منم احساس دارم

از عشقت  بی رمق شد تار و پودم

منو برگردون اونجایی که بودم

پیشم بودی ولی مغرور بودی

بهت نزدیک بودم دور بودی

ستاره بودی اما توی شبهام

همیشه سرد و سوت و کور بودی

بلاهایی سرم آوردی اما

بگو من کی شکایت کرده بودم؟

بیا برگرد همونجوری که رفتی

به بی مهریتم عادت کرده بودم

کی مثل من کنارت پابه پا بود

کی با خوب و بد تو زندگی کرد؟

چقدر آسون تو رفتی و ندیدی

یکی پشت سرت خون گریه میکرد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

بعضی شعرا و آهنگ ها شاید واقعا خوب نباشه ولی  خیلیا دوسشون دارن..

بعضی وقتا یه sms یا بیت شعر که واست فرستادن 

یا یه آهنگی که بطور اتفاقی تو تاکسی می شنوی، 

یه چیزهایی رو برات تداعی می کنه که هیچکس نمیتونه بفهمه چقدربرای تو ارزشمندن!

 

 


آنکه ويران شده از يار مــرا مـی فهـمد

وانکه تنها شده بسيار مرا می فـــهمد

چه بگويم که چنان از تو فرو ريـختــه ام

که فقـط ريــزش آوار مــرا مــی فــهـمد

آنقدربی کس و بی تکيه گه و بی يارم

که فقـط شـانـه ی ديوار مرا می فهـمد

من تمام غمم ازعشق بپا خواست ولی

عشق انگار نه انــگار مـرا مـی فـهـمد !

چه عبث در پی يارم چه عبث در پی يار

و عـبـث مـعــتـقــدم يــار مرا مـی فهمد

نه ببين ! آينه از درد ترک خورد... ببيـن!

آن من مثل من انــگار مـرا می فـهـمـد!

او همانست هــمان گمشده در من آری

او همانست که بســيـار مــرا می فهمد


شال گردن
 
 

یه شال گردن به زمین افتاده

                                            همیشه

نشانۀ یک مادر ِ سر به هوا نیست 


که دست پسرش را در خیابان گهگاهی میگیرد 


       گاهی

                       آدم برفی ها هم خودکشی میکنند .......

 


 
 

بی خوابی
 
 

يك... 
دو.... 
سه
.... 
چندين و چند
 
هر چقدر مي شمارم خوابم نمي برد
 ...
من اين ستاره هاي خيالي را
 
كه از سقف اتاقم
 
تا بي نهايت خاطرات تو جاري است
 .... 
يادش بخير
 
وقتي بودي
 
نيازي به شمردن ستاره ها نبود
 
اصلا يادم نيست
 
ستاره اي بود يا نبود
 
هر چه بود شيرين بود
 
حتي بي خوابي بدون شمردن ستاره ها..

 
 

اينجا سرزمين واژه هاي وارونه است:


جايي که گنج, "جنگ" مي شود

درمان, "نامرد" مي شود

 قهقه , "هق هق" مي شود...

اما دزد همان "دزد" است

درد همان "درد" 

                      و

                           گرگ همان "گرگ"


 

دبستان
 
 
یادش بخیر

               اول دبستان

وقتی تنها یه گوشه حیاط مدرسه وامیستادی

یه نفر میومد و میگفت :

                                      میای با هم دوس شیم ...؟!

 
 

درد یک پنجره را پنجره ها می فـهـمـنـد

  معنی کور شدن را گره ها می فهمند

سخت است بالا بروی ساده بیایی پایین

                          قصه تـلـخ مــرا سرسره ها می فهمند

 
 
 

گفتی برو گفتم به چشم

                                           این بود کلام آخرین

 گفتی خدا حافظِ تو...


                                          گفتم همین؟ گفتی همین!!

 
 

گاهی وقت ها 

 

 

                    باید آرزوهایت را مثل قاصدک بگذاری کف دستت


و  بسپاریشان به دست باد

تا بروند 

              و 

                  سهم دیگران شوند ...