Samaneh  joon  dostat  daram  

از دشمن خود یکبار بترس و از دوست خود هزار بار.

امروز همان راه حل های دیروز است.

جوان ایرانی زانو نمیزند حتی اگر سقف آسمان کوتاه تر از قدش باشد. کوروش کبیر

ایستاده بمیرید بهتر از آنست که نشسته زندگی کنید. کوروش کبیر

نه شرقی , نه غربی , انسانی!

ما در هیچ سرزمینی زندگی نمیکنیم منزلگاه ما قلب کسانی است که دوستشان داریم. زرتشت

نیمه ی گمشده ما علت اصلی و اساسی حضور ما در جهان است. به دنبال چه هستید؟

وقتی مرگ طالب علم فرا میرسد, شهید میمیرد. رسول اکرم(ص)

موفقیت یا شکست ذاتاٌ خوب یا بد نیست. نحوه نگاه کردن ماست که آنها را متفاوت میسازد.

تولد شروع زنده بودن و تحول شروع زندگانی است.

سعی کنید مثل توپ هرچه محکم تر به زمین میخورید بیشتر اوج بگیرید.

پ.ن: البته امیدوارم هیچوقت زمین نخورید.

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیب است

که در انتهای صمیمیت حزن میروید.

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن اداراک یک کوچه تنهاترم.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیشبینی نمیکرد.

و خاصیت عشق اینست.

کسی نیست,

بیا زندگی را بدزدیم, آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم.

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزهارا ببینیم.

ببین, عقربک های فواره در صفحه ی ساعت حوض

زمان را به گردی بدل میکنند.

بیا, آب شو, مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا, ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

مرا گرم کن

( و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد

و باران تندی گرفت

و سردم شد, آن وقت در پشت یک سنگ,

اجاق شقایق مرا گرم کرد.)

در این کوچه هایی که تاریک هستند

من از حاصل ضرب تردید و کبریت, میترسم,

من از سطح سیمانی قرن میترسم.

بیا تا نترسیم از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است.

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات.

اگر کاشف معدن صبح آمد, صدا کن مرا.

و من, در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو, بیدار خواهم شد.

و آن وقت

حکایت کن از بمب هایی که من خواب بودم و افتاد.

حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و تر شد.

بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.

در آن گیر و داری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشت

قناری نخ زرد آواز خودرا به پای چه احساس آسایشی بست.

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد.

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید.

و آن وقت من, مثل ایمانی از تابش «استوا» گرم,

تو را در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید.

                                                                             «سهراب سپهری»

از یکی میپرسن بلندترین شب سال کدومه؟ میگه شب امتحان! طرف حتماً خیلی مشتاق

بوده امتحان بده. یلداتون مبارک!