Samaneh  joon  dostat  daram  

خیس شدن با تو زیر باران را دوست دارم

من غصه خوردن بی تو را دوست دارم

من غرق شدن با تو درخیال سبزه زاران را دوست دارم

من با تو نفس کشیدن و دمیدن هوای عشق را دوست دارم

باتو بی خبر شدن از همه دنیا را دوست دارم

من نمیدانم کیم یا که چیم یا به کجا خواهم رفت

باورم اینست همین , که من نگاهت را دوست دارم

تو اگر بشنوی این قلب چه ها می گوید

نه نمیخواهد همین بی خبری را دوست دارم

تو مرا می فهمی من تورا می خواهم و همین ساده ترین قصه یک انسان است .

تو مرا می خوانی من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم و تو هم می دانی

Beauty is start of life

Beauty is art of life

Risk is part of life

And good friend is heart of life

زیبایی شروع زندگیه زیبایی هنر زندگیه

خطر کردن قسمتی از زندگیه و یه دوست خوب قلب زندگیه

سیامک   """""""""""""""""""""""""""   سمانه  جون

رفیق من سنگ صبور غم ها

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمی فهمه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلی ا

خیلی دلم گرفته از خیلی ا

نمونده از جوونیام نشونی

پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنها یکی سنگ صبور

خونه سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچ کس نیومد

سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

تنها یکی سنگ صبور

خونه سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر بیای همونجوری که بودی

کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده

هرکی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه

هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید

همیشه محتاجه به نور خورشید

تنها یکی سنگ صبور

خونه سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچ کس نیومد

سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

خدایا! دلم گرفته
خیلی خیلی خیلی
دلم زیارت می خواهد، دلم گریه می خواهد، از آن گریه هایی که بند نمی آید، دلم دل پرتوان می خواهد، دلم تو را می خواهد، تو را فقط تو را
دلم تنگ است
تنگ تر از دل «مادری که آخرین سرباز برگشته از جنگ پسرش نیست»

یا کاشف الکرب عن یعقوب علیه السلام
یا من عندک مفاتح الغیب لا یعلمها الا انت
یا اقرب من حبل الورید
یا من تجیب دعوة الداع اذا دعاک
یا من تجیب المضطر اذا دعاک و تکشف السوء

خدایا دلم نماز می خواهد دلم روزه می خواهد دلم اعتکاف می خواهد دلم گریه می خواهد دلم سجاده ی خیس می خواهد دلم دست لرزان می خواهد دلم شهادت می خواهد دلم شهادت می خواهد دلم شهادت می خواهد
دلم غم می خواهد دلم معنا می خواهد دلم آیات صبر و استقامت و جهاد و... و رضایت تو را می خواهد

خدایا!
خدایا دلم آزادی می خواهد دلم رهایی می خواهد دلم پرواز می خواهد دلم باران می خواهد دلم شکستن می خواهد دلم بهانه می خواهد دلم اطمینان می خواهد

خدایا!
دلم مولا می خواهد دلم ارباب می خواهد دلم بند می خواهد دلم کمند می خواهد دلم خدا می خواهد
خدایا دلم تنهاست دلم سردش است دلم از غریبه ها می ترسد دلم به گریه افتاده دلم بی تاب است دلم با نوازش دیگران آرام نمی شود دلم مادرش را می خواهد

خدایا تنهای تنهایم خدایا جز تو کسی را ندارم خدایا جز تو پناهی ندارم خدایا جز تو کسی نیست که این همه دلتنگی و شکایت و توهین و کج خلقی هایم را بپذیرد و نرنجد خدایا ادیبانه سخن گفتن بلد نیستم خدایا بندگی بلد نیستم خدایا به تو سپردن را بلد نیستم خدایا در سختی ها صبر کردن را بلد نیستم خدایا با تو بودن را بلد نیستم خدایا ایمان داشتن را بلد نیستم خدایا عاشقی را بلد نیستم خدایا پاکبازی را بلد نیستم خدایا ایثار بلد نیستم خدایا همه را دوست داشتن بلد نیستم

خدایا هیچ چیزی ندارم خدایا هیچ ارزشی ندارم خدایا هیچ کار خالصانه ای در کارنامه ندارم خدایا هیچ دلیری ای در سابقه ام ندارم خدایا برای تو و به عشق تو هیچ کار نکردم خدایا جز خودخواهی و خودپرستی هیچ کاری نکردم خدایا جز ریا و نمایش هیچ زیبایی ای نداشته ام و جز برای خواهش های پست هیچ کاری نکرده ام خدایا قرار بود خیلی باشم ولی خدایا هیچ نیستم
خدایا! مگر تو پناه آنان نیستی که هیچ ندارند؟ ببین! هیچ ندارم هیچ هیچ هیچ

خدایا پشیمانم! پشیمانم از هرچه کردم و نباید می کردم و از هرچه نکردم و باید می کردم از هرچه گفتم و نباید می گفتم و از هرچه نگفتم و باید می گفتم از از هرچه دوست داشتم و نباید دوست می داشتم از هرچه دوست نداشتم و باید دوست می داشتم از هرچه به آن اندیشیدم و نباید می اندیشیدم و از هرچه به آن نیاندیشیدم و باید می اندیشیدم از هرچه میلم به آن بود و نباید می بود و از هرچه میلم به آن نبود و باید میبود از هرچه هستم و نباید می بودم و از هرچه نیستم و باید می بودم

خدای من!
مادر مهربان من
مادر بخشنده و بزرگوار من
مادر فراموش شده و گم شده ی من
مادر عزیز تر از مادر زمینی مهربان و بخشنده و صبور و بزرگوار من
دلم یتیم شده است!

«راضی مشو که بنده ی ناچیزی
عاصی شود به غیر تو روی آرد
راضی نشو که سیل سرشکش را
در پای جام باده فرو بارد

از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره ی این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو

آه!
ای خدای قادر بی همتا!»

سیامک   """""""""""""""""""""""""""   سمانه  جون

 
حرف حسابی میشنوند چرندهاشو

آروغ های بی جا و نفرت بارشو فلسفه ودانش و دین می فهمند

ملت ها همه همین جورند

روزی ما مسلمان ها پول داشتیم و زور داشتیم فرنگی ها از ما تقلید میکردن
اما حالا....

استادهای دانشگاههای اسپانیا وایتالیا وفیلسوفهای اروپایی

وقتی می خواستند درس بدند قبا لباده ملاهای ما رو به تن میکردنند

که یعنی ما بوعلی ورازی وغزالی ایم!

همونهایی که الان استادهای ما تو جشن ها می پوشند تا خود را

به شکل استادهای اسپانیاوایتالیاو....بیارایند

که یعنی ما کانت و دکارتیم!

 
صنعتگران مسیحی در اروپا تقلب که میکردنند مارک الله را

بر روی جنس های خود میزدنند یعنی که این ساخت اروپا نیست

کار بلخ و بخارا وطوس و ری و بغداد و شام است حتی روی صلیب

هم مارک الله میزدنند!

جنگهای صلیبی که شد آنها افتادند به جان ما و ما افتادیم به جان هم!

مسیحی ها و جهودها یکی شدند ومسلمانان صدتا شدند:
سنی به جان شیعه
شیعه به جان سنی
ترک به جان فارس
عجم به جان عرب
و....

مسلمانان یک مذهب ویک زبان ویک محل توی یک مسجد هفت جور نماز جماعت میخونن!

سر ما رابه خاک بازی ... به خون سازی....فرقه سازی....دسته بندی...

به جنگهای زرگری...بحثهایی بیخودی..به عشقهاوکینهای بی ثمر....

به گریه هاوندبه های بی اثر ..... بند کردنند

ما فرستادند دنبال عصر طلایی (نخود سیاه) و طلا ها مان را بردنند!
و

ما یا سرمان بند بود وندیدیم ویانخواستیم که ببینیم!

ویا به جان هم افتاده بودیم

 
ویا اصلا رفته بودیم به عهد بوق ..به جستجوی قبرها..بادوبروت استخوانهای

پوسیده و نبودیم که ببینیم

یکی بود
یکی نبود
غیر از خدا
هیچی نبود
.
.
.
.
توضیح:دوست من اگه دوست داری بقیه شم رو هم بخونی

به 2 دلیل برو کتابشو بخر:
1 ـ دست من خسته شده و کم آوردم
2 ـ حقوق نویسنده و ناشر رعایت بشه
بالاخره ما هم باید این چیزارو یاد بگیریم

سیامک   """""""""""""""""""""""""""   سمانه  جون

چوپان باید چه زود باور باشد

با این همه گرگ اگر برادر باشد

باید که پلنگ کاه و سگ جو بخورد

وقتی که رییس مزرعه خر باشد

دو چشمت از عسل لب‌ریز و لب‌هایت شکر دارد

بیا، هرچند می‌گویند: شیرینی ضرر دارد

زدم دل را به حافظ، دیدم او امشب برای من -

"لبش می‌بوسم و در می‌کشم می" در نظر دارد

***

پریشان است و افسون و هوس در چشم او جمع است

پری‌رو از پریده‌رنگ آخر کِی خبر دارد؟

اگر چه مثل نرگس نیست چشمش سخت بیمار است

کمر چون مو ندارد او، ولی مو تا کمر دارد

لبش شیرین و حرفش تلخ و چشمش مست و قلبش سنگ

درشت و نرم را آمیخته با خیر و شر دارد

به یاد اولین بیت از کتابِ خواجه افتادم

شروع عشق شیرین است، بعدش دردسر دارد

بهمن صباغ زاده

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

یادم آید تو به من گفتی : از این عشق حذر كن

لحظه ای چند بر این آب نظر كن

آب ، آیینه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كنی ، چندی از این شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ! من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم. سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم

یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كنی از آن كوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم