Samaneh  joon  dostat  daram  

            پیش پای پلک خستت

                         سرمو زمین میزارم

                  واسه عشقه دو ماهی

                        تو قصه خون میبارم

                  اون دو ماهی غریبی

                               که یه روز تو موج دریا

                      بی صدا با هم گذشتند

                              مثل خواب از لای ابرا

                     بی خبر به چشم مردی

                             که گذازشون بسته

                 رفتن و رفتن و رفتن

                                    با دو بال خیس و خسته

                      عمری ماهی غمگین

                                 خواب جفتشو میبینه

                              میرسه تا لب ساحل

                                           خیره به ماسه میشینه

جاده

                              من و یک خاطره تنها

                روبه روی هم نشستیم

                      مثل یک جاده تو رویا

               جاده سمتش به خدا بود

                                قلب ما دو تا رها بود

                      هنوزم مات همینم

                                       که خدا حافظ کجا بود

                                    اینه که دروغ نمیگه

                             من بدون تو میمیرم

                                 ماه من ستاره چین شو

                              من تو تا ریکی اسیرم

                             یاد او دقق اخر

                                          زیر ناودونی کوچه

                                  هنوزم صدای پامون

                                       توی اون کوچه میپیچه

                               کوچه اما تو غباره

                                           چشم من به در خماره

                                تا که گفتی به سلامت

                                            دل هنوز امیدواره ه ه

                      من هنوزم از جنس بارانم.......

    تو حضورت پر بگیره

تا که از دوری چشمات

مردن من سر نگیره

         دل جون خسته من

           گرم اغوش تو میشه

                        مثل دل تنگی بارون

          که میشینه پشت شیشه

         گل مریم گل نازم

                  سرتو بذار رو شونم

              بذار حس کنم که هستی

               توی رگمهام

               توی خونم

          سر سامون بده بازم

                       به جنون این ترانه

           واسه لمس خوابت امشب

                   این ترانه شه بهانه

                    کسی رو اسم من وتو

                         رو دیوار خط نکشیده

              چای پرسه های ما رو

                حتی سایمون ندیده

                تقدیم به تو                          samaneh  joon

                         بیا کوچه دلتنگ

یه کوچه قدیمی

                    با ادمای یکرنگ

چند تا خونه که رد شی

                         سمت چپت یه حجلست

همسایمون خورشیده

                           خونمن رو به قبلست

روی در چوبیمون

                           عکس یه میش و گرگه

خونه من کوچیکه

                              اما دلم بزرگه

نه کسی به ما نظر کرد 

نه دعا از کسی سر زد

                                گل من پرنده ای بود

                                اومدو دوبار پر زد

   او همه دنیای من بود

   ارزو های من بود

                                      اگه درد دلی داشتم

                                       نگاش دوای من بود

ای غنچه ی خندان چرا خون در دل ما می کنی؟

                      خاری به خود می بندی و ما را ز سر وا می کنی

از تیر کجتابی تو،آخر کمان شد قامتم

                      کاخت نگون باد ای فلک! با ما چه بد تا می کنی!

ای شمع رقصان با نسیم!آتش مزن پروانه را

                      با دوست هم رحمی ، چو با دشمن مدارا می کنی

آتش پرید از تیشه ات امشب مگر ای کوهکن!

                      از دست شیرین درد دل ، با سنگ خارا می کنی

با چون منی نازک خیال ،ابرو کشیدن از ملال

                       زشت است ای وحشی غزال! اما چه زیبا می کنی

امروز ما بیچارگان،امید فرداییش نیست

                       این دانی و با ما هنوز، امروز و فردا می کنی

دیدم به آتش بازی ات شوق تماشای به سر

                       آتش زدم دز خود بیا ، گر خود تماشا می کنی

آه سحرگاه تو را ، ای شمع! مشتاقم به جان

                        باری بیا گر آه خود ، با ناله سودا می کنی

ای غم! بگو از دست تو، آخر کجا باید شدن

                        در گوشه میخانه هم ما را تو پیدا می کنی

ما شهریارا!بلبلان دیدیم بر طرف چمن

                        شور افکن و شیرین سخن،اما تو غوغا می کنی

زندگی 

         تلخ ترین خواب من است

                                         خسته ام

                                                      خسته از این خواب بلند

خدایا

خسته ام ، خسته

دیگه از خستگی خوابم نمی بره

اینقدر خسته که دوست دارم یه شب

دوست دارم یه شب بدون استرس بدون فکر در آرامش کامل

در آرامش کامل دراز بکشم چشمامو ببندم و بخوابم یه خواب عمیق

یه خواب عمیق که با صدای هیچکس بیدار نشم که مبادا آرامشم بهم بخوره

خدایا یه خواب ابدی که تنها با صدای تو بیدار بشم و بگی کیان بنده گناه کار من

بنده گناه کار من بیدار شو من تو رو به آرزوت رسوندم تو آلان پیش منی تو آغوش منی

دیگه استرس نداشته باش در آرامش کامل با خیال راحت بدون هیچ فکری بخواب آروم آروم

                     غم اومده خونه ی من انگشت بردر میزنه

                                             مهمون ناخونده ی من هر شب به من سر میزنه

                    این غمه که هی در میزنه، دلم براش پر میزنه

                                           مهمون نا خونده ی من هر شب به من سر میزنه

                    زندگی زندون منه بعد از خدا گواه من چشم های گریون منه

                                             ای غم بیا ای غم بیا خوش اومدی خونه ی من

                    یه وقت نشه هوس کنی بری از این خونه ی من

                                                  دل کوچیکه،عشق دیگه جای تو نیست

                                                       خونه کرده تو دلم غم ، دیگه مآوای تو نیست

                   خونه ی کوچیک تو ، تو این دل ویرونه منه

                                                 جای تو غم همیشه در رگ و خون منه

                  مهمون ناخونده صاحب خونه ی من

                                                شب  نشین شب تنهایی  و  محفل  منه

                  مهمون ناخونده صاحب خونه ی دلم شد

                                                شب نشین شب تنهایی و محفلم شده