Samaneh  joon  dostat  daram  

براي دور رفتن باید از نزدیک آغاز کرد، اما بیشتر ما می خواهیم از جا بپریم و بدون استنباط آن چه نزدیک است، از دور آغاز کنیم. وقتی به نزدیک اشراف پیدا کنیم، می بینیم که میان نزدیک و دور فاصله اي نیست. اصلا فاصله اي وجود ندارد،

ابتدا و انتها یکی است.

حقیقت، قابل جمع آوري نیست؛ لحظه به لحظه است. آن چه را بتوان گردآورد و جمع آوري کرد، خاطره است و شما از طریق خاطره هرگز به حقیقت نمی رسید؛ زیرا خاطره به زمان تعلق دارد؛ زمان یعنی گذشته،حال و آینده بودن. زمان که استمرار است، هرگز نمی تواند آن چه را جاودانه است، پیدا کند؛ جاودانگی در لحظه و حال است. حال نه انعکاس گذشته است؛ نه استمرار گذشته از طریق حال به آینده.

ما نباید به آن چه باعث حرکت ما می شود، توجه کنیم؛ بلکه باید ببینیم علت وجود این آشفتگی، این بلوا و آشوب، این کشمکش و این خصومت- یعنی تمامیت کیفیت هاي احمقانه وجود ما- در وجود ما چیست؟ وقتی این چیزها وجود نداشته باشند، آن وقت روشنایی خود متجلی خواهد شد و نیازي نیست که به دنبالش بگردیم.

 وقتی حماقت ازمیان برود، هوشمندي ظاهر می شود؛

اما آدمی که احمق است و کوشش می کند هوشمند شود، بازهم احمق است.

حماقت هرگز به درایت تبدیل نمی شود؛ تنها وقتی که حماقت نباشد، درایت و هوشمندي اظهار وجود خواهد کرد.

 آدمی که احمق است و سعی می کند هوشمند و عاقل شود، به طور یقین هرگز نخواهد شد.